To πριγκηπόπουλο...

To πριγκηπόπουλο... Κύριο

Σχόλιο του Αλέξανδρου Θεοφιλόπουλου από την ΗΜΕΡΑ ΤΣΗ ΖΑΚΥΝΘΟΣ

Ένα βράδυ Κυριακής, είχα την τύχη να ακούσω στη Λυρική Σκηνή τη μεγαλειώδη και διαπεραστική φωνή του Διονύση Σούρμπη. Η σχέση μου με το σπορ είναι κάκιστη και δεν είμαι από τους κατάλληλους κριτικούς μιας τέτοιας παράστασης. Παρά τους αφόρητους πόνους από μια πολύ λεπτή επέμβαση, έμεινα μέχρι το 80΄ γιατί ήθελα να ζήσω την εμπειρία από τη δεύτερη παρουσία μου στην όπερα.
Κυρίως ήθελα να γνωρίσω τον καλλιτέχνη Διονύση Σούρμπη στην πράξη. Τον γνώριζα ελάχιστα σαν άνθρωπο. Τον είχα ήδη αξιολογήσει. Όταν όμως ένιωσα ότι το χειροκρότημα του ειδικού κοινού ήταν αφιερωμένο στην ερμηνεία του, συνειδητοποίησα ότι η τεράστια μουσική παράδοση του νησιού δεν είναι τυχαία.
Θυμάμαι πόσο πολύ τον πιέζαμε μαζί με τον Σπύρο για να βγούμε έξω στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας. «Έχω πρόβα το πρωί» απαντούσε και πήγαινε νωρίς για ύπνο. Δούλευε και δουλεύει σκληρά στο δικό του ταξίδι καταξίωσης για την Ιθάκη.
Την περασμένη Δευτέρα τραγούδησε στην Βασιλική Όπερα του Λονδίνου. Δύσκολο και το κοινό και οι κριτικοί. Όμως, η παράσταση τους άρεσε. Και όλοι οι συντελεστές. Τον Διονύση τον ξεχώρισαν και μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου θα ξαναπάνε σ’ έναν από τους λίγους ναούς της όπερας για τεστάρουν την πρώτη τους μουσική γνώμη. Και να αξιολογήσουν καλύτερα το πριγκιπόπουλο από το Τζάντε.
Ο δικός σας Νιόνιος, όμως, σηματοδοτεί κάτι περισσότερο. Ανεξάρτητα από προσωπικές πικρίες και αντιπαραθέσεις, στα δικά του φτερά μπορούν να κουρνιάσουν εκατοντάδες ζακυνθινόπουλα που κουβαλάνε το ταλέντο τους για το τραγούδι από την κούνια. Και μετά να φτερουγίσουν μόνα τους για το δικό τους ταξίδι. Όλα τούτα που αναφέρονται σ’ αυτές τις λίγες γραμμές δε θα είναι εύκολα. Απαιτούνται θυσίες. Γιατί αν δεν βρέξεις τα… πόδια σου ψάρι δεν τρως.
Ο Διονύσης Σούρμπης στόχευσε από νωρίς στα θέλω και τα πιστεύω του. Σ’ αυτά τα ταξίδια αισθάνεσαι και λίγο μόνος. Ξεκομμένος από τις ρίζες σου. Εμείς όλοι αποτελούμε ένα από τα στηρίγματά του. Από το βροχερό Λονδίνο μέχρι την παγωμένη Νέα Υόρκη, που θα πάει του χρόνου. Κουράγιο φίλε. Οι ευχές μας σε συνοδεύουν.

Αλέξανδρος Θεοφιλόπουλος